CUAUHTEMOC

انسان ها دو دسته اند :
كساني كه از زندگي خود خشنودند
و
كساني كه مي نويسند.
من
.

نمي توانم تو را اسير خاك ببينم

آن قدر اوج خواهم گرفت
كه يا پرواز بياموزي
يا ديگر نتوانيم همديگر را ببينيم
من
.

بهشتي برايم ساختي كه دوست داشتنت ميوه ممنوعه اش بود
اگر آن را مي چيدم به زمين مي افكنديم
واگر نمي چيدم محكوم بودم به دوست نداشتنت
........
اكنون
با حواي خاطراتت
روي زمين مي زيم
و ميوه ممنوعه در سينه ام مي تپد
من
.

من و تو
حتي اگر دو خط موازي باشيم
باز در بي نهايت به هم مي رسيم
من ايمان دارم
من
.

كاش به زلالي آينه نبودي
تا ذره اي از انوار محبتم را حس مي كردي.
من
.

انجماد روحم به قلمم رسيده
....
من
.

به سان پوسته آهکی یه تخم مرغ
حراستت کردم تا بزرگ شوی
تا خودت شوی
....
امروز درد عظیمی تمام وجودم را فرا گرفت
تو به من نوک زدی
و در من نقطه ای فرو ریخت

و برای تو
نقطه ای نورانی جلوه گر شد

نقطه آغاز تو
نقطه پایان من
من
.

.....
بابا آب داد.
بابا نان داد.
.....
بابا بصیرت نداد.
بابا اندیشه نداد.
.....
من آب ندارم.
من نان ندارم.
.....
من
.

تو چونان ابراهیم
بت های مرا یک به یک شکستی
و خود بت ذهن من شدی.
اما
دریغ!
که از خود شکستن عاجزی.
من
.

مستاجرین خوبی نیستید:
هر یک میخی به دیوار دلم می کوبید و می روید؛
غافل از اینکه جای آن همیشگی است.
من
.